Het gezeefde gedicht | Zeef van de Maand

Het gezeefde gedicht | Het Gezeefde Gedicht

DICHTER VAN DE MAAND
Beste gewaardeerde dichters, Het Gezeefde Gedicht start 2026 met een nieuwe rubriek: Dichter van de maand. Hiermee proberen we een spijtige situatie gedeeltelijk op te lossen. Onze beste dichters die – nadat ze verscheidene keren in HGG publiceerden – een reguliere bundel konden uitgeven, bleven nadien in de kou staan, aangezien wij alleen debutanten steunen. De betere dichters werden dus gestraft voor hun kwaliteiten en door het verdwijnen van Het Liegend Konijn slonken hun publicatiekansen nog eens extra. Daarom vinden jullie hier deze nieuwe rubriek. Hiervoor kan niet worden ingezonden. Elke maand zullen wij een dichter uitnodigen. Deze nieuwe rubriek zal kaderen in een gloednieuw project waaraan we momenteel werken. De dichter van de maand januari was al de proefballon. We hopen in september definitief te kunnen starten, samen met ook nog nieuwe rubrieken recensies.
JANUARI 2026
	Annelies Van Dyck (1980) is dichter, ingenieur en doctor in de natuurkunde. Ze combineert een lesopdracht wiskunde en wetenschappelijk schrijven bij KU Leuven met schrijven. Ze geeft voordrachten en is schrijfdocent bij Auryn en Creatief Schrijven. Ze publiceerde in diverse literaire tijdschriften en bloemlezingen. In 2022 won ze de derde Zeef Poëzieprijs met haar debuut ‘We doen alsof het helpt’. In mei 2025 werd haar gedicht ‘Het Experiment’ aangebracht op het Leuvense Erasmushuis, thuis van de faculteit Letteren van KU Leuven, als deel van de kunst- en wetenschapsroute ‘And So, Change Comes in Waves’. Ze ontvangt momenteel een werkbeurs van Literatuur Vlaanderen om haar tweede dichtbundel te verfijnen. Die bundel zal in het najaar bij uitgeverij De Zeef verschijnen.
Feest Dit is ons huis, dat wil zeggen het is niet ons huis, we delen het met de handen die het hebben gebouwd lenen het van de sleuteldragers van straks. De muren dragen onze kleuren maar even. Kom binnen, we openen voor jou alle deuren. Schuif aan in de keuken van onze moeders, we breken hun brood dansen in het salon waar zij dagen haakten. Er is plaats en straks ook soep, dus schil de aarzeling van je woorden, snipper je zorgen kruid de avond royaal met tijd. Wij schikken rozen op de tafel, ook onze tafel met verhalen rijgen we een ketting van toen tot morgen, breng niets mee het nodige is er al, de chocolade smelt bij lichaamswarmte. Feest werd geschreven in opdracht van Femma Wilsele Putkapel en Wijgmaal naar aanleiding van hun eeuwfeest.
Was Je lichaam ligt op de dunne matras als de aders op je hand, strepen voor alle mannen die je in je droeg. In je lijnen lees ik wat komt je wordt langzaam glad en wit als was, een grondstof voor jaren. Ik dicht de ramen leg de tochthond aan de deur. Er is warmte om te blijven.
De overblijvers We verlaten het water tellen zeedieren die aanspoelen op de vloedlijn tellen onszelf, de overblijvers die als siergrassen zullen wortelen in de menshoge kom van het strand. Onderweg scheuren we brood met natte handen. In de duinen meten we vrijheid af lapjes grond tussen twee zekerheden. Als hamerslagen op een zoutkorst bouwen we, breken we dag na dag onze schelp alsof de zon niet hongerig naar ons kijkt.